เมืองเก่าอิซูชิ｜เมืองปราสาทแห่งโซบะจานเล็ก

จุดเด่นและสิ่งที่ไม่ควรพลาด

หอกลองชินโคโรและซากปราสาทอิซูชิ

หอกลองชินโคโร（辰鼓楼）สร้างปี 1871 บนฐานป้อมข้างประตูใหญ่ของซันโนมารุเดิม เป็นหอนาฬิกา และนาฬิกาปัจจุบันเป็นรุ่นที่ 3

ปราสาทอิซูชิ（出石城）สร้างราวปี 1604 ที่เชิงเขาอาริโกยามะ（有子山）ที่ซากปราสาทเดินขึ้นบันไดหินลอดเสาโทริอิสีแดงไปศาลเจ้าอินาริ แล้วมองเห็นเมืองปราสาททั้งเมือง

เมืองยังคงผังตามแผนที่เมืองปราสาทปี 1810 ไว้ได้ดี แม้ไฟไหม้ใหญ่ปี 1876 จะเผาเมืองไปเกือบหมด แล้วสร้างบ้านเรือนแบบดั้งเดิมขึ้นใหม่

โซบะจานเล็กอิซูชิซาระโซบะ

อิซูชิซาระโซบะ（出石皿そば）เสิร์ฟในจานเล็กเครื่องกระเบื้องขาวอิซูชิยากิ（出石焼）ว่ากันว่าเริ่มเมื่อตระกูลเซ็งโงกุ（仙石氏）ซึ่งย้ายมาจากอุเอดะ แคว้นชินชู ในปี 1706 พาช่างโซบะมาด้วย ตระกูลนี้ปกครองอิซูชิ 7 รุ่น

ร้านโซบะในเมืองมี 36 ร้าน ส่วนใหญ่เปิดราว 10:00 หรือ 11:00 น. ถึงราว 15:00–18:00 น.

ถ้าอยากลองนวดโซบะเอง มีร้านอิตตสึรุ（一鶴）อิซูชิโจ（出石城）ชิโรยามะการ์เดน（城山ガーデン）และมิคุระ（みくら）ต้องจองหรือโทรก่อน

โรงละครเอราคุคัง

อิซูชิเอราคุคัง（出石永楽館）เปิดปี 1901 เป็นโรงละครแบบดั้งเดิมที่เก่าที่สุดในคันไซ บูรณะคืนสภาพในปี 2008 และเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องโคคุโฮ（国宝）

วันที่ไม่มีการแสดงเข้าชมหลังเวทีได้ เปิด 9:30–17:00 น. (เข้าได้ถึง 16:30 น.) ปิดวันพฤหัสบดี 31 ธันวาคม และ 1 มกราคม ผู้ใหญ่ 400 เยน ม.ปลาย–มหาวิทยาลัย 240 เยน ม.ต้นลงมาฟรี

คาบูกิเอราคุคังครั้งที่ 16 มีกำหนดจัด 4–11 พฤศจิกายน 2026 ตั๋วเริ่มขายตั้งแต่ 6 กันยายน 2026

บ้านขุนนาง อาคารเมจิ และวัดซุเกียวจิ

สถานที่อื่นในเมืองเปิด 9:30–17:00 น. แต่ปิดคนละวัน

• บ้านขุนนาง（出石家老屋敷）: บ้านขุนนางปลายสมัยเอโดะ บนที่ตั้งบ้านของเซ็งโงกุ ซาเคียว（仙石左京）ตัวหลักของเหตุการณ์เซ็งโงกุโซโด（仙石騒動）· ปิดวันพุธ 1 มกราคม 3 พฤศจิกายน และ 31 ธันวาคม · ผู้ใหญ่ 200 เยน ม.ปลาย–มหาวิทยาลัย 120 เยน
• อาคารเมจิ（出石明治館）: อาคารไม้แบบตะวันตกปี 1887 เดิมเป็นที่ทำการอำเภอ · ปิดวันจันทร์ และ 28 ธันวาคม–4 มกราคม · ผู้ใหญ่ 200 เยน ม.ปลาย–มหาวิทยาลัย 120 เยน
• พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อิซูชิ（出石史料館）ในบ้านตระกูลฟุกุโทมิเดิม · ปิดวันอังคาร และ 28 ธันวาคม–4 มกราคม · ผู้ใหญ่ 300 เยน ม.ปลาย–มหาวิทยาลัย 180 เยน
• หอศิลป์อิโต คิโยนางะ（伊藤清永記念館）: ปิดวันพุธ · 500 เยน ม.ปลาย–มหาวิทยาลัย 300 เยน
• โรงสาเกผนังดินแดงของสาเกท้องถิ่นราคุราคุซึรุ（楽々鶴）และวัดซุเกียวจิ（宗鏡寺）ที่พระทากุอัน（沢庵）ฟื้นฟูในปี 1616 จึงเรียกกันว่าวัดทากุอัน