บ้านอาวะจูโรเบ ละครหุ่นโทคุชิมะ | รอบแสดง ค่าเข้า วันปิด

จุดเด่นและสิ่งที่ไม่ควรพลาด

ละครหุ่นที่ทำให้คนดูร้องไห้มาสองร้อยกว่าปี

“เคเซ อาวะ โนะ นารูโตะ” (傾城阿波の鳴門) เขียนโดยจิคามัตสึ ฮันจิและคณะ เปิดแสดงครั้งแรกที่โอซาก้าในปี 1768 ตอนที่แสดงที่นี่คือ “เพลงของผู้แสวงบุญ” จูโรเบและภรรยาโอยูมิต้องปลอมตัวอยู่ที่โอซาก้าเพื่อตามหาดาบที่ถูกขโมยไปจากแคว้น วันหนึ่งเด็กหญิงผู้แสวงบุญชื่อโอสึรุมาเคาะประตูเพื่อตามหาพ่อแม่ โอยูมิรู้ทันทีว่าคือลูกสาวที่ทิ้งไว้ที่อาวะ แต่เพื่อไม่ให้ลูกต้องเข้ามาพัวพันกับอันตราย เธอจึงแกล้งไม่รู้จักและส่งลูกกลับไป ประโยค “พ่อชื่อจูโรเบ แม่ชื่อโอยูมิ” ที่โอสึรุตอบเป็นฉากที่คนญี่ปุ่นทั้งประเทศรู้จัก

จูโรเบตัวจริงและบ้านหลังนี้

บันโด จูโรเบ (1646–1698) เป็นข้าราชการท้องถิ่นของแคว้นโทคุชิมะที่ดูแลการนำเข้าข้าว เขาถูกประหารในปี 1698 โดยไม่มีการเปิดเผยข้อกล่าวหา และตกเป็นเหยื่อของนโยบายของแคว้น 70 ปีต่อมาชีวิตของเขาถูกนำไปแต่งเป็นละคร บ้านที่ตั้งพิพิธภัณฑ์คือที่ตั้งบ้านของตระกูลบันโด มีสวน “สึรุคาเมะ” จากยุคเก็นโรกุที่มีต้นสนดำและหินสีน้ำเงินอาวะ ล้อมด้วยกำแพงดิน

หุ่นหัวใหญ่แบบอาวะและช่างทำหุ่นระดับตำนาน

อาวะนิงเงียวโจรุริได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ที่สำคัญของประเทศเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 1999 หุ่นแบบอาวะมีหัวใหญ่กว่าหุ่นบุนรากุของโอซาก้าอย่างเห็นได้ชัด เพราะออกแบบให้มองเห็นได้จากที่นั่งกลางแจ้งของ “เวทีหมู่บ้านชาวนา” ผิวหน้าเคลือบผงเปลือกหอยเป็นสิบชั้นจนเงา ห้องนิทรรศการจัดแสดงหัวหุ่นของช่างชื่อดังอย่างเท็นงุฮิสะ (吉岡久吉 1858–1943) ผู้ริเริ่มใช้ตาแก้วในหุ่นอาวะ และเป็นผู้ทำหัวหุ่นที่ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติวัฒนธรรมของจังหวัดถึง 48 หัว

ดูวันเสาร์-อาทิตย์ถ้าอยากฟังเสียงสด

วันธรรมดาการแสดงใช้เสียงบันทึกของนักขับร้องและซามิเซ็น ส่วนวันเสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์มีนักขับร้อง (太夫) และนักซามิเซ็นแสดงสดบนเวที ถ้าเลือกวันได้ ควรมาวันหยุด โรงละครสร้างเลียนแบบเวทีหมู่บ้านชาวนาซึ่งโทคุชิมะเคยมีอยู่ราว 300 แห่ง และปัจจุบันยังเหลือมากกว่า 80 แห่ง มากกว่าร้อยละ 90 ของทั้งญี่ปุ่น